جداسازی اینترنت از شبکه داخلی یکی از مهمترین اقدامات امنیت سایبری در سازمانهاست که با کاهش سطح حمله، از نفوذ تهدیدات خارجی به منابع حساس جلوگیری میکند. استفاده از روشهایی مانند جداسازی منطقی، فیزیکی، فایروالها و فناوریهای نوینی مثل Browser Isolation، به سازمانها کمک میکند امنیت شبکه، دادهها و زیرساختهای حیاتی خود را بهطور مؤثر افزایش دهند.
با گسترش استفاده از اینترنت در سازمانها، یکی از بزرگترین چالشهای امنیتی، جلوگیری از نفوذ تهدیدات اینترنتی به شبکه داخلی است. شبکه داخلی معمولاً شامل اطلاعات حساس، سرورها، پایگاههای داده، سامانههای مالی و منابع حیاتی سازمان است؛ در حالی که اینترنت، محیطی ناامن، غیرقابل اعتماد و مملو از بدافزار، حملات فیشینگ و تهدیدات روزافزون محسوب میشود. در این مقاله از سایت ارائه دهنده اینترنت ماهان نت قصد داریم تا درباره جداسازی اینترنت از شبکه داخلی ، اهمیت و روشهای آن صحبت کنیم.
جداسازی اینترنت از شبکه داخلی یا Internet & Internal Network Segregation به مجموعهای از روشها، معماریها و فناوریها گفته میشود که با هدف قطع یا کنترل ارتباط مستقیم بین اینترنت و منابع داخلی سازمان پیادهسازی میشوند. هدف اصلی این رویکرد، کاهش سطح حمله (Attack Surface) و جلوگیری از گسترش تهدیدات از محیط بیرونی به داخل شبکه است.
مقاله مفید : تغییر رمز مودم
با پیشرفتهتر شدن تهدیدات سایبری، کسبوکارها ناچارند چندین لایه امنیتی را برای محافظت از شبکههای خود در برابر حملات پیادهسازی کنند. جداسازی شبکه نقش بسیار مهمی در محدود کردن گسترش حملات و ایمنسازی بخشهای حساس زیرساخت فناوری اطلاعات سازمان ایفا میکند. جداسازی اینترنت از شبکه داخلی اهمیت بسیاری دارد که در ادامه به آن میپردازیم.
روشهای رایج جداسازی شبکه معمولاً در سه دسته اصلی قرار میگیرند: جداسازی منطقی، جداسازی فیزیکی و جداسازی مبتنی بر پیرامون شبکه (Perimeter-Based).
در جداسازی منطقی اینترنت از شبکه داخلی ، از روشهایی مانند VLAN، Subnet یا شبکهسازی مبتنی بر نرمافزار (SDN) برای ایجاد مرزهای مجازی درون یک زیرساخت فیزیکی واحد استفاده میشود. این رویکرد به بخشها، تیمها یا برنامههای مختلف اجازه میدهد حتی با استفاده از سختافزار مشترک، در سگمنتهای جداگانه با کنترل دسترسی و سیاستهای امنیتی مستقل فعالیت کنند. برای مثال:
VLANها امکان جداسازی منطقی را درون یک زیرساخت فیزیکی مشترک فراهم میکنند. با اختصاص شناسههای VLAN متفاوت به گروههای مختلف دستگاهها، سازمانها میتوانند ارتباط بین بخشها را کنترل کرده و دسترسی به قسمتهای حساس شبکه را محدود کنند.
در معماری SDN، جداسازی شبکه بهصورت پویا و انعطافپذیر انجام میشود و سیاستهای ترافیکی بهصورت متمرکز مدیریت میگردند. این رویکرد به سازمانها اجازه میدهد قوانین امنیتی را بهصورت برنامهنویسیشده تعریف و اعمال کنند و سریعتر با تهدیدات جدید سازگار شوند.
جداسازی منطقی بهویژه در محیطهای هیبریدی و چندابری (Multi-Cloud) بسیار کاربردی است؛ جایی که جداسازی فیزیکی عملی نیست و میتوان هر ارائهدهنده ابری را در یک سگمنت مجازی جداگانه قرار داد. از جمله مزایای جداسازی منطقی اینترنت از شبکه داخلی میتوان به هزینه کمتر نسبت به جداسازی فیزیکی، انعطافپذیری بالا و مدیریت سادهتر اشاره کرد. از معایب این روش نیز نیازمندی به پیکربندی دقیق و وابستگی به صحت تنظیمات امنیتی است.
در بخشبندی فیزیکی ، شبکه با استفاده از سختافزار و زیرساخت مجزا مانند سوئیچها یا روترهای جداگانه به بخشهای مستقل تقسیم میشود. این روش بالاترین سطح ایزولاسیون را فراهم میکند، زیرا هر سگمنت بهصورت فیزیکی از سایر بخشها جداست و در نتیجه انتشار تهدیدات بین بخشها بسیار دشوار میشود. این شیوه امنترین نوع جداسازی محسوب میشود، اما در عین حال هزینهبر بوده، انعطافپذیری آن کمتر و مدیریت آن پیچیدهتر است.
این روش معمولاً در شبکههای بزرگ با الزامات امنیتی سختگیرانه بهکار میرود؛ بهویژه در سازمانهایی که با دادههای حساس یا مالکیت فکری سروکار دارند.
در این رویکرد، تمرکز بر تعریف مرز بین شبکه داخلی قابل اعتماد و شبکههای خارجی غیرقابل اعتماد است که معمولاً با استفاده از فایروالها یا ACLها انجام میشود.
در گذشته، این روش عمدتاً روی ترافیک شمال به جنوب (North–South) یعنی ورود و خروج دادهها به شبکه تمرکز داشت. اما در معماریهای مدرن، ترافیک شرق به غرب (East–West) یا حرکت جانبی بین بخشهای داخلی شبکه نیز در نظر گرفته میشود و جریان ترافیک بین سگمنتهای داخلی کنترل میگردد. با این حال، با پیچیدهتر شدن شبکهها، اتکا صرف به دفاع پیرامونی دیگر بهتنهایی کافی و مؤثر نیست و باید با روشهای تکمیلی همراه شود.
جداسازی مؤثر شبکه نقش بسیار مهمی در افزایش امنیت سایبری دارد. در ادامه، ابزارها و فناوریهایی که معمولاً برای جداسازی شبکه استفاده میشوند، معرفی شدهاند:
یک شبکه فیزیکی واحد را به چند شبکه مجازی تقسیم میکنند تا کنترل ترافیک و امنیت بهتری فراهم شود.
ترافیک شبکه را بر اساس معیارهای مشخص فیلتر میکنند تا دسترسی به منابع شبکه کنترل شود.
بهعنوان یک سد بین شبکههای قابل اعتماد و غیرقابل اعتماد عمل کرده و ترافیک ورودی و خروجی را بر اساس قوانین امنیتی بررسی و کنترل میکنند.
ترافیک شبکه را برای شناسایی فعالیتهای مشکوک یا تهدیدات شناختهشده پایش کرده و در صورت لزوم هشدار میدهند یا جلوی حمله را میگیرند.
اطمینان حاصل میکنند که فقط دستگاههای مجاز و منطبق با سیاستهای امنیتی، پس از احراز هویت و مجوزدهی، بتوانند به شبکه دسترسی داشته باشند.
شبکهها یا سیستمها را بهصورت فیزیکی از یکدیگر جدا میکند تا از هرگونه دسترسی غیرمجاز جلوگیری شود.
محیطهای ایزوله و امنی را درون یک زیرساخت فیزیکی مشترک ایجاد میکنند و امکان ارتباط امن را فراهم میسازند.
ترافیک شبکه را بهصورت غیرفعال پایش و ضبط میکنند تا بدون ایجاد اختلال در عملکرد شبکه، امکان تحلیل و عیبیابی فراهم شود.
با استفاده از قابلیتهایی مانند VPN و رمزنگاری، دسترسی امن کاربران مجاز از راه دور به شبکه داخلی را امکانپذیر میکنند.
یکی از روشهای نوین و بسیار مؤثر، Browser Isolation است. ایزولهسازی مرورگر یک رویکرد در امنیت سایبری است که در آن فعالیت مرور اینترنت از فرآیند بارگذاری و نمایش محتوای وب در دستگاه کاربر جدا میشود.
در حالت معمول، هنگام بازدید از یک وبسایت، محتوای صفحه و کدهای آن مستقیماً در مرورگری که روی دستگاه کاربر اجرا میشود بارگذاری و اجرا میگردد. از منظر امنیتی، این شیوه مرور اینترنت ریسک بالایی دارد؛ زیرا این محتوا و کدها اغلب از منابع ناشناختهای مانند سرورهای وب یا زیرساختهای ابری دریافت میشوند.
همانطور که برای بررسی محیطهای خطرناک از ماشینها استفاده میشود تا انسانها در معرض آسیب قرار نگیرند، browser isolation نیز فرآیند شناسایی و مواجهه با محتوای وب خطرناک را به محیطی جداگانه واگذار میکند. این کار کاربران اینترنت (و شبکههایی که به آنها متصل هستند) را از وبسایتهای پرریسکی که حامل بدافزار و سایر تهدیدات هستند، ایزوله و محافظت میکند.
Browser Isolation انوع مختلفی دارد :
ایزولهسازی مرورگر از راه دور (Remote Browser Isolation) در واقع یک پیادهسازی خاص از مفهوم کلی ایزولهسازی مرورگر است که در آن اجرای کامل فعالیتهای مرور وب از روی کامپیوتر کاربر به یک سرور راهدور منتقل میشود. این سرور میتواند در فضای ابری میزبانی شود یا بهصورت درونسازمانی (On-Premise) در شبکه داخلی سازمان قرار داشته باشد.
با این حال، در صنعت امنیت سایبری، زمانی که افراد از اصطلاح Browser Isolation استفاده میکنند، اغلب منظورشان در عمل همان Remote Browser Isolation است. مزیت اصلی انجام ایزولهسازی بهصورت راهدور این است که امنیت بالاتری فراهم میکند و در مقایسه با ایزولهسازی محلی روی دستگاه کاربر، منابع کمتری از سیستم کاربر مصرف میکند.
پیادهسازی سیستمهای امنیتی مانند جداسازی یا سگمنتبندی شبکه معمولاً فرآیندی پیچیده است و اگر بهدرستی انجام نشود، میتواند باعث ریسکهای امنیتی، خطاهای پیکربندی و ناسازگاری بین سیستمهای قدیمی و جدید شود. چالشهای اصلی شامل :
راهکارهای پیشنهادی
نظر سایت Cyber.gov.au درباره جداسازی اینترنت از شبکه داخلی
Simply zoning an entire network as ‘trusted’ and treating it as ‘flat’ creates an environment that requires only a single network intrusion for malicious actors to gain widespread access. As a result, it is important for organisations to segment networks and segregate sensitive data, hosts and services from the environment in which users access external resources; in particular the web, email and other internet services.
تفکیک نکردن شبکه و نگه داشتن کل آن بهصورت یک بخش قابل اعتماد و «تخت» باعث میشود تنها با یک نفوذ ساده، مهاجمان بتوانند به بخشهای زیادی از شبکه دسترسی پیدا کنند. به همین دلیل، برای جلوگیری از خطرات سایبری، سازمانها باید شبکه را بخشبندی کرده و دادهها، سرورها و خدمات حساس را از بخشهایی که کاربران به منابع اینترنتی مانند وب و ایمیل دسترسی دارند جدا کنند.
جداسازی اینترنت از شبکه داخلی، دیگر یک گزینه لوکس یا اختیاری نیست؛ بلکه یک ضرورت حیاتی در امنیت سایبری سازمانها محسوب میشود. با افزایش حملات هدفمند، باجافزارها و تهدیدات مبتنی بر مرور وب، سازمانها ناچارند از روشهای سنتی عبور کرده و به سمت معماریهای مدرن مانند جداسازی منطقی، Zero Trust و Browser Isolation حرکت کنند. انتخاب بهترین روش، به سطح ریسک، نوع دادهها، بودجه و بلوغ امنیتی سازمان بستگی دارد. در بسیاری از موارد، ترکیب چند روش مانند فایروال قوی، شبکهبندی منطقی، کنترل دسترسی و جداسازی مرورگر بهترین نتیجه را ارائه میدهد.
مقاله مفید: تغییر باند مودم
در امنیت شبکه، سگمنتبندی شبکه و جداسازی شبکه دو رویکرد کلیدی برای کاهش ریسک و محافظت از داراییهای حیاتی سازمان هستند. سگمنتبندی با ایجاد مرزهای منطقی درون یک زیرساخت مشترک، کنترل دسترسی و مدیریت ترافیک را بهبود میدهد، در حالی که جداسازی شبکه با تفکیک کامل یا نیمهکامل منابع، سطح ایزولاسیون بالاتری فراهم میکند. ترکیب این دو رویکرد، بههمراه ابزارهای مختلف به سازمانها کمک میکند تهدیدات را مهار کرده و شبکهای امنتر، پایدارتر و قابل مدیریتتر فراهم کند.
امروزه استفاده از اینترنت پرسرعت میتواند سطح کیفی استفاده ما از شبکههای اینترنتی را بالا ببرد. ماهان نت؛ ارائه دهنده اینترنت پرسرعت ایران، با بیش از دو دهه تجربه است. با خرید سرویسهای جدید و متنوع اینترنت مانند فیبرنوری، td lte، ADSL میتوانید بهترین خدمات، سریعترین زمان پاسخگویی وسرعت بالا را تجربه کنید.
مقاله راهنمای کامل تغییر رمز مودم و افزایش امنیت وایفای به پایان رسیده است؛ برای خرید، مشاوره یا پشتیبانی میتوانید به صفحه اینستاگرام ماهان نت مراجعه کرده یا با شماره 1514 تماس بگیرید. همچنین اکانت رسمی ماهان نت در لینکدین در درسترس شماست.
سگمنتبندی شبکه به معنی تقسیم منطقی شبکه با استفاده از ابزارهایی مانند VLAN، Subnet و فایروال است، در حالی که جداسازی شبکه معمولاً به تفکیک فیزیکی یا ایزولهسازی کاملتر بخشهای شبکه اشاره دارد. سگمنتبندی انعطافپذیرتر و کمهزینهتر است، اما جداسازی شبکه سطح امنیت بالاتری فراهم میکند.
سازمانهایی که با اطلاعات حساس و حیاتی کار میکنند، مانند بانکها، شرکتهای مالی، مراکز درمانی، سازمانهای دولتی، مراکز تحقیقاتی و زیرساختهای حیاتی، بیشترین نیاز را به جداسازی شبکه و ایزولهسازی منابع دارند.
Browser Isolation باعث میشود مرور وب در یک محیط ایزوله انجام شود و محتوای وب مستقیماً وارد شبکه داخلی نشود. این فناوری نقش مهمی در جداسازی اینترنت از شبکه داخلی دارد و ریسک بدافزار، فیشینگ و تهدیدات مبتنی بر وب را بهطور چشمگیری کاهش میدهد.
از مهمترین چالشها میتوان به پیچیدگی طراحی، خطاهای پیکربندی، افزایش بار عملیاتی، ناسازگاری سیستمهای قدیمی و ایجاد تعادل بین امنیت و کارایی اشاره کرد. استفاده از ابزارهای خودکارسازی، ممیزی منظم و آموزش تیم IT این چالشها را تا حد زیادی برطرف میکند.
نظرات کاربران